Як я купив героїн і став зарабляць більш за маўклява родыцаў
Окей, слухай, бро, я ўсё скажу, як было. Ведаеш, я з самага пачатку быў аднім з той маладзі, што бягае па ўлаўленых закладках. І не толькі ўляўленых, я таксама батав, каб атрымаць свой дыплом. Вядома, ён мне прысабачыў галаву, але гэта і натхняла мяне на большае.
Аднаго разу, узе пасля боты, я пазнаёў мужыка з глыткамі. Ён расказаў мне пра героін - нарэшце што-небудзь новае, не проста люся LSD. А я так люблю паціснуць нервішкі своія! Што ж, я прыняў рашэнне спрабаваць гэта навіну. І што я скажу? Я змяняў сваё жыццё да непазнавання.
Для пачатку, я атрымаў героін праз сваіх знаёмых, што барыжаць наракатыкамі. Я павінен быў быць ўважлівым і абяры памер, які адпавядае маім патрабаванням. Я хацеў пераканацца, што ён ня будзе занадта слабым, але і не занадта моцным. Зрэшты, я ж не хацеў быць хуткім. І я знаў, што вымушаны будзе кампанаваць мой новы бізнес із маімі акадэмічнымі заняткамі.
Калі ўжо ўсё было гатова, я прыняў рашэнне рофліць на маіх бандероўках. Чамусьці гэта малае задавальненне для мяне - бачыць іх у захаванай турме і смяяцца над сваімі секрэтамі. І ў цяперашні час, пры гэтым тле, я стаў зарабляць гарэй за сваіх старцаў.
| Тое, што самае важнае, - гэта не кіла грошай, якія я заробляў, але тыя ўражанні, якія я атрымліваў ад сваёй новай "кар'еры". І хацелася мне перадаць гэта нешта прыгожае сваім усяму наступнаму палету. |
Так што, я пачаў мерчаваць героін. Калі мае дзяўчына пачала звяртаць увагу на мае змены - біцьку, што адбылося прыемна! Я пачаў хадзіць лепшая вобраз нашага горада, з фірмавым хутаркам і класнай шмоткай. І, можа, я трохі задаўжыў з адзеннем, купіўшы вялізную колькасць брэндавых рэчаў і розных "байцоў". Аднак я адчуваў сябе ўзлётным птушкай.
І вось я пераканаўся ў тым, што жыццё - гэта больш за наркатыкі і грошы. Жыццё - гэта пра шчасце і задавальненне. І, сапраўды, гэта не магло быць лепш за ўсё маё новае лепшае здароўе!
Але, ведаеш, мне трэба было навучацца, як выкарыстоўваць гэты новы бізнес, каб зарабіць шмат грошай. Я ўзяў на сябе сацыяльную ролю "барыжара" і пачаў працаваць з людзьмі, якія мелі патрэбу ў маіх таварах. І, праўда, я пачуў сябе моцным і атрымаў магутнасць кантраляваць людзей. Але, просьціш, ты ніколі ня зразумееш гэтага, пакуль сам не перажывеш гэтыя моманты і не зробіш свае ўласныя рашэнні.
Так што яна рыскуе даведацца пра маю новую "кар'еру"? А ўсё ад таго, што я зрабіў, што мне трэба было папярэдне абзнаёміць яе з маім новым жыццём. Хаця бы за тое, што я хацеў быць адкрывым з ёю.
Так што, я ўсё таксама паласіўся атрымаць падтрымку ў адзін з маіх друзей, якія ўжо ведалі пра маю сітуацыю. Ігар, называлі яго "Ігар Дзядуля", меў усе дашынскія связі, якімі мне трэба было забяспечыць сябе.
У канцы канцоў, я прыняў рашэнне раскрыць усё ёй. І ёй знадобілася час, каб зразумець гэта. Але, ва ўжо цяпер яцька, я самавольна вырашыў сваю сітуацыю і зрабіў з усімі магчымымі сустраканнямі, а то і магчымымі сустраканнямі, каб стварыць сябе найлепшае жыццё.
На канец, гэта ўсё аб грошах. Хто імі кіруе - той кіруе жыццём. Але, ведаеш, я чую, што тут гэта толькі пачатак. І яцьке, я не збрашу мерыцца, пакуль ня збіруся ўзлётам!
Чуваки, сегодня я расскажу вам свою историю о том, как я устроил себе замечательный вечер с героином и хлебушком у костра. Приготовьтесь, это будет незабываемо!
Вспомнился тот вечер, когда я наслаждался своими героиновыми закладками, глазел в небо, а в голове то вертелась торчащая мысль, что все это - дурная хапка. Но, братцы, не все потеряно! Даже если ты попал в уныние и погряз в этом яме, ты можешь выбраться оттуда.
Вот такой вот парадокс, я, наркоманчик, отправился на миссию в поисках закладок. Знаете, когда все тянет долбануть грязную хапку, то все другие мысли уходят куда-то в задний план. Так вот, мне нужен был качественный товар, такой, чтобы через крысу это было ощутимо. Так что я стащил бульбулятор у своего кореша, который увлекается всеми этими гадостями, и отправился на поиски своего счастья.
Прошлый раз я побывал в новом месте, где пацаны укатывались от бензолка. Но сегодня я решил зайти в другую палатку, где говорят, что есть нечто особенное - кодеин. Я набрел на своего долгожданного дилера и заказал пару закладок. Он ухмылялся, а я молча суетил ему деньги и забирал свой счастливый пакетик. Вот так, друзья, деньги потрачены, а я всего лишь на пару сквозь пальцы дал жизнь своей зависимости.
Было уже поздно, и я решил сделать привал. Что может быть лучше, чем остановиться на пике наслаждения и запихать в себя хлебушек с маслом? Я подобрал веточки, стал разводить костер, а сам взял ржаной хлеб и ножик. Хотя мозги уже начинали торчать от желания затянуться, я все-таки сосредоточился на своем кулинарном шедевре.
Когда костер стал ярким и огонь хлебушка стал слегка подпекать, я зажег свой бульбулятор, и мир вокруг меня искривился в замечательную картину. Разрезав хлеб на несколько кусочков, я нанес на них тонкий слой масла. Это было небесно! Я забыл на время о своих проблемах и погрузился в мир наслаждения и гармонии.
Однако, мои друзья, героин не долго мог держать меня в своих объятиях. Совсем скоро я понял, что нуждаюсь в каком-нибудь психостимуляторе, чтобы вернуться в реальность. К счастью, у меня всегда при себе аптечка, в которой находился маленький пакетик с фентом. Я решил сделать себе укол и немного подкинуть себе скорости.
Такие вот вечера, мои друзья, получаются у нас, наркоманов. Мы ищем свое счастье в каплях закладок, в крысе бульбулятора, постоянно торча на долбанном герое. Но в итоге, все наши старания только приводят нас к гибельному краю. Ведь пока мы продолжаем курить, тычить и хапать, наша жизнь постепенно превращается в грязную исковерканную страницу. Только так мы сможем найти настоящую свободу и стать настоящими героями в собственных глазах.
Вот такая песня, детка, ты думаешь, что все, а этого еще не знаешь, а кодеин тянет, и героин в жиле текет. Но если забыть про все этот бред, можно зажарить хлебушек у костра и уйти из этого ада. И помните, всегда есть тот, кто готов вас выслушать и помочь. Выше голову, друзья, идем на завтрак!
